" അതൊന്നും വേണ്ട... അങ്ങ് പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ... അല്ലെങ്കില് ഞാന് ഇതെടുത്ത് എന്റെ ബ്ലോഗ്ഗില് ഇടും.." എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ഭീക്ഷണി മുഴക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്.
വഴക്കുപക്ഷിയെ ഓര്ത്തതിനും സഹകരിച്ചതിനും പ്രിയ സോദരിക്കു സ്നേഹം ആദ്യമേ...
ഒപ്പം ഏറെ കരുതലോടെ അവരെ സ്നേഹിക്കുന്ന ബ്ലോഗുലകത്തിന് നന്ദിയും.....
എന്റെ പ്രണയം...... (കുറിപ്പ്)
അതെ.. ആദ്യം സ്നേഹിച്ചതവനായിരുന്നു..
ആദ്യമായിട്ടവനെ കാണുന്നത് ഞാന് ഏഴാം ക്ലാസില് പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു. അന്ന് ഞാന് അമ്മയോടൊപ്പം ഒരകന്ന ബന്ധുവിനെ കാണാന് തിരുവനന്തപുരത്ത് ഒരാശുപത്രിയില് നില്ക്കുവായിരുന്നു. വെറുതേ ഒരു നോട്ടം. അവനും തിരികെ നോക്കി. അത്ര തന്നെ. പക്ഷെ അപ്പോഴൊന്നും ഞാനോര്ത്തില്ല, അവനെന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായിത്തീരുമെന്ന്. ഞാനെന്നല്ലാ, ആരായാലും അങ്ങനെ ചിന്തിക്കില്ലല്ലോ.
വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം ഞാന് കോളേജില് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് വീണ്ടും ഞങ്ങള് കാണുന്നത്. അതും മറ്റൊരാശുപത്രിയില് വച്ചുതന്നെ. അന്ന് ഞാനാകെ മാറിപ്പോയിരുന്നു. പക്ഷെ അവന് പറയത്തക്ക മാറ്റമില്ല. കുറച്ച് കൂടി സുന്ദരനായെന്നു എനിക്ക് തോന്നി.
ഞങ്ങള് വീണ്ടും കണ്ടു.
അവനെന്നെ തിരിച്ചറിയുമെന്ന് ഞാന് കരുതിയതേയില്ല. ഞാന് ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമ്പോള് അവനെന്റെ കട്ടിലിനരികില് തന്നെയുണ്ടാകും.
ആദ്യമൊക്കെ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു. തെല്ലൊരാശങ്കയോടെ ഒരിക്കല് ഞാനവനെ തൊട്ടു. പിന്നെ ഞങ്ങള് കൂട്ടായി. എന്നാലും ആദ്യമായി എന്നെ അവന്റെ മടിയിലിരുത്തിയപ്പോള് ഒരു കാമുകിയുടെ നാണത്തേക്കാള് പരിഭ്രമമായിരുന്നു എനിക്ക്. പക്ഷെ അപ്പോഴും അവനെന്നെ ഞെട്ടിച്ചു. ഒട്ടും പരിഭ്രമമില്ലാതെ, ലജ്ജയില്ലാതെ അവനെന്നെയും കൊണ്ട് നടന്നു.
പിന്നെപ്പോഴും ഞങ്ങള് ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. ശരിക്കും ഞാനവനെയല്ലാ, അവനെന്നെ സ്വന്തമാക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നതാണ് സത്യം.
എനിക്കുതന്നെ എന്നെ നഷ്ടപ്പെടുംവിധം അവനെന്നെ സ്നേഹിച്ചു. എന്റെ മനസോ ശരീരമോ തളരുമ്പോള് അവന് ഇരുകൈകളും കൊണ്ടെന്നെ താങ്ങി. എന്റെ കാലൊന്നിടറുമ്പോള് ചെറിയൊരു ഞരക്കത്തോടെ അവനെന്നെ പിടിച്ചുനിര്ത്തും. ഞാന് കൊണ്ട വെയിലും മഴയും കാറ്റുമൊക്കെ എന്നോടൊപ്പം നിന്ന് അവനും കൊണ്ടു. ഒട്ടും പരിഭവമില്ലാതെ. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ഉയര്ച്ചയിലും ഏറ്റവുമധികം സന്തോഷിച്ചതും അവന് തന്നെയായിരിക്കും. അവനങ്ങനെ ആകാനേ കഴിയൂ.
ഒരിക്കലൊരു സംഭവമുണ്ടായി കേട്ടോ. ഞാനും അവനും കൂടി കോവളം കടല്ത്തീരത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. തീരത്തെന്ന് പറഞ്ഞാല് ആ പടിക്കെട്ടിനിപ്പുറം.
പെട്ടെന്ന് എനിക്കൊരാഗ്രഹം, കടലിനടുത്ത് പോണം, കടലിനെ തൊടണം എന്നൊക്കെ. എന്റെ നിര്ബന്ധം സഹിയ്ക്കവയ്യാതെ അവനെന്നെയും കൊണ്ട് കടലിലേക്ക് നടന്നു. അല്പ്പം മുന്നോട്ടുചെന്നതും, കഷ്ടമെന്നു പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലോ, അവന്റെ കാലുകള് മണലില് പുതഞ്ഞുപോയി. നനഞ്ഞു കിടന്ന മണലല്ലേ. പാവം, കുറെ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ഒടുവില് അവിടുണ്ടായിരുന്ന ചിലര് ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാന് ഓടിയെത്തി.
അവനന്ന് ഒരുപാട് വേദനിച്ചു. പക്ഷെ അപ്പോഴും അവന്റെ സങ്കടം എന്നെ കടലു കാണിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നായിരുന്നു.
ഞങ്ങള് പ്രണയത്തിലായിട്ട് ഇപ്പോള് പതിനഞ്ചുവര്ഷം കഴിഞ്ഞു. അതൊരു ചെറിയദൂരമല്ലെങ്കിലും, ഇപ്പോഴും അവനെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന് കൂടി വയ്യ. അവനുമങ്ങനെ തന്നെ. ഞങ്ങള്ക്കൊരുമിച്ചു ഇനിയുമൊരുപാട് ദൂരങ്ങള് താണ്ടാനുണ്ട്.
ഒരു പക്ഷേ അവനെന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്ന് വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കില് ഇന്നത്തെ ഞാനുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. ഏതെങ്കിലും നാല് ചുമരുകള്ക്കുള്ളില് ആരാലും അറിയാപ്പെടാതെയങ്ങനെ...
ഞാനവനെ പ്രണയിക്കുന്നതിലും പതിന്മടങ്ങ് അവനെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. മരണം വരെ അവനെന്നെ കൈവിടില്ലെന്നും.. കാരണം, ഞാന് അവനെയല്ലല്ലോ, അവന് എന്നെയല്ലേ സ്വന്തമാക്കിയത്..
എന്റെ സ്വന്തം “ചക്രക്കസേര..”
